son durum.

anlamadığımdan
anlam veremediğimden.
mantığım almadığından
amacı çözemediğimden
dertlerinin ne olduğunu bilmediğimden
susuyorum…

vicdanı ve ölümü unuttukları
ve kısacık kalacakları bu döngüde
ölümsüz bir açgözlülükle
her şeyi kendilerine isteyen
her şeyi kendi amaçları doğrultusunda
kullanmaktan çekinmeyen
diğerleri fakirleşirken
ceplerini onların emeğiyle doldurmaktan
rahatsız olmayan
acımasız
ve cinayetten zevk alan
ruhsuz, duygusuz, hissiz
insan müsveddelerinin
yüzlerine tükürmek istiyorum
yalanlarını

ve demek istiyorum;
“bana sunduğun ne varsa
hepsini götüne sok!”

oynamadığım oyuncaklarla
giymediğim kıyafetlerle
500 parça yemek takımımla
üst model cep telefonumla
16 çift ayakkabımla
suratının ortasına tekme atmak istiyorum.

şimdilik bu kadar.

11035287_1421443891493511_4490780646501601431_n

otur ve terle.

son günler hep son günler gibi geçiyor.
bir isyan esintisi bünyemden oturduğum koltuğa yayılıp koltukta kayboluyor.
sıcak… ve belki biraz bezinti…
“hay sikeyim dünyanın derdini” diyorum içimden bir sesle.
ve kendime söylüyorum. benden başkası duymasa da olur.
diyorum “hep son günlerden…”
çünkü hep son günler gibi geçiyor.
“eğer gerçekse yani gerçekten son günlerimizse” diyor
“bu denli sıkıcı olmasına üzülmeden edemiyor”
içimdeki azıcık kalmış enerjiye sımsıkı sarılmış
benliğimin isimlendirmediğim bir bölümü.

“otur ve terle” diyorum ona. “sadece otur ve terle…”
yaz. 2015 ve son günler gerçekten aynı amk.

fuck_it/ s.