01.03.2016 tarihli seyirme.


ne zamandır kafamın içine konuşuyorum ve kendime dediklerimi bir yerlere yazıyorum. fakat bir süredir söyleyeceklerim tam yazılacakken beynimin kıvrımlarına saplanıp kalıyor.

söz uçar beyin çürür…

“madem kıvrımlara takılıp kaldım…” diyorum “söyleyeceklerimi kimse bilmeyecek. öyleyse söylemenin manası var mıdır?”

gözlerimin içine bakıp susuyorum.

Fakat içimdeki şeytan susmuyor… sürekli söyleniyor; Ne gereği var ki böyle lüzumsuz konuların…
sus ve boş hayatını yaşa Sylvan.
sus ve önündeki plastiğe odaklan.
sus ve anlamaya çalışma.
anlatma. deneme. uğraşma bile.
sus ve yalamaya devam et avucunun içini…

sadece kendi kendine vızıldayan bir sivrisineksin.
sözün havada kaldı.
beynin söğüş.
kağıdı ise bu kez uçak yaptın.

s.

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir