Bir baloncu ve bir palyaço iki eski ahbabın alzaymır olduktan sonraki ilk hatırladıklarıdır…

kesinliği yoktur.

– Bu bir hatırlatmadır… kötü makyajından hatırlar gibiyim.

+ Hatırlıyorum… sen… balon gıcırtısı? bir yerdeydik. Nerede kalmıştık?

– Şehrin epeyce uzağında, terk edilmiş bir tren garında…

+ Hatırlıyorum… Paslı bir tren vardı, başka şehirlere giden. Ona yetişmeye çalışıyorduk… Hava soğuk muydu? Çok üşümüştük… Hatırlıyorum.

– Evet, bir hayli soğuktu. Soğuktan morarmış parmaklarımızı ısıtmaya çalışıyorduk sıcacık nefeslerimizle…

+ Olmayan bir ülke düşlemiştik… makinisti emekli, kondüktörü ölmüş o trene binmek için donmayı göze almıştık… eski bir zamandı. Şubattı.

– Çok bekledik bir daha hiç gelmeyeceğini bile bile.. Soğuktan donmak üzereydik.. Uyumak tatlı geliyordu.. Ya sonra?

+ Parkalarına sıkı sıkı sarılmış, istasyonun ucuna kadar ilerledik. sepken ensemizden girip sırtımızı gıdıklıyordu. tam derin bir uykuya daldığımız sırada tren düdüğüyle gözlerimiz aralandı…

– Gözlerimizi aralayan sesin geldiği tarafa doğru süzülen bakışlarımız, bir anda birleşti. Gelmişti.. Bir daha geleceğini asla beklemezken, gelmişti..

+ Uzuuuuunca bir tıslama sesinden sonra kapılar ağır bir gıcırtıyla açıldı. neredeyse birbirimizi taşırcasına sendeleyerek kapıya ulaştık… trenin içi dışarısı kadar soğuktu.

-Makinist bezmiş, kondüktör ölmüş, yolcu yok… trenin iki ucu sis… içeri girdik mi?

+ Omuz omuza sürükledik bedenlerimizi gördüğümüz ilk koltuğa. ‘Tısss’ kapılar kapandı.

– Pencereler hafif aralıktı. Dışarıyı bir nebze olsada görüyorduk. Karanlık ve sisliydi. Gözlerim usulca kapanıyordu..

+ dördüncü dakikada uykuya daldın… beşinci dakikada da ben… trenin iç gıcıklayıcı acı sesi boş istasyonda yankılandı… demir demire sürttü… ağır metal tekerler bir sefer boş döndü. tarih kadar yaşlı ve paslı tren bilinmezliğe doğru hareket etti.

– Ve uyku çok tatlıydı…

+ vardık mı biz yoksa öldük mü?

– palyaçolar ve baloncular her bir çocuğun kahkahasında yeniden hayat bulurlar bilmez misin?

+ ölümsüz olmaktan korkuyorum.

– Korkmaktan korkuyorum..

+ korkarım çok korkağız…

– Umarım artık çok korkmayız

+ sanırım öyle olmayacak.

– …

+ Yani içinde bir yerlerde bir şeyler hep korkutacak insanoğlunu. kaybetme korkusu, kaybolma korkusu, fare, karafatma, ölümsüzlük… vs.vs

– sanırım bu bir hayal.

+ Hatırlıyorum! Vardık biz.

– Evet vardık. Gittikçe yokluğa dönüşmeden kısa bir süre öncesiydi.

+ Paslı kapılar ağır ağır açıldı. İkimizin de gözleri yanmıştı ışıktan.

– Kandırma beni artık. Bu bir hayal.

+ Hayır…

– Hayal.

+ Pardon?

– Ne?

+ Bişey dediniz sandım da.

– Hayır. Yabancılarla konuşmam ben. Çocukken annem söylemişti.

+ Bir hayal gördüm sanırım. İyi günler.

– Tesadüf diye bir şey yokmuş. Annem öyle sö….

– …

Sylvan – Bettie
tarihsiz.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir