Zaman Kaymalı Bir Onsekiz Yaş Hikayesi

Barın kapısında gururla 18. Sayısını badigarda gösterip yine de içeri alınmayan bir fanzin için yazılabilecek en alakasız önsöz… 

 

Badigard ciddi. Bu mekana girmeyi 18. Kez deniyorum. Yaşımı doldurdum, dikildim karşısına. Kimliğe bakıyor. Bana bakıyor.

“Damsız almıyoruz.”

Belki kapağa bir kadın koysam işimi görebilirdi. Fakat adam işini önemsiyor olmalı. Suratsız bir genç bazen rahatsız edici olabilir. 200 metre yukarıdaki bi’şey heykelinin önünde sigaramı tüttürürken kalabalık caddeden geçen rastgele bir kıza sordum.

“Benimle bara gelir misin?” Şüphesini gidermeliydim. “Sadece içeri girmek için… Kapıya kadar, sahte bir birliktelik. One night stand gibi ama arada yastık olacak misal. Hatta kanepede yatarım. Sırtımı dönerim rahatsız olmazsın.”

Tekrar bar kapısı. Yanımda beni -sızsızlıktan kurtaracak hatun. Kimlik badigardın suratına orta parmak gibi uzatılmış.

“Kızın yaşı tutmuyor.” Suratsız herif. Piç… Akademik bakış açısıyla bizi süzüp, değersizleştirmek için elinden geleni yapıyor sanki. “Siktirin lan tıfıllar!” diyecek ama hır çıksın da istemiyor.

Kendimi beğendirmek için badigardın istediği davranacak değilim.  Fanzini cebime tıkıp, kızın elini sıkıp tekrar bi’şey heykelinin önünde soluğu alıyorum. Yağmur yağıyor. Hayatımın en saçma anlarından birini yaşıyorum. O heykeli bi’şey heykeli yapan şeylerin altına yazılmış “1970” küsürün yedisinin üzerine tünemiş, bara ayırdığım paranın 3/2 sini şaraba gömmüşüm. En büyüğünden en küçüğüne, her türlü otoriteden tiksinmenin en doğru duruş olacağına karar vermiş, şarabın yarısını yutmuşum.

Bir yerlerden kovulmanın yahut kapıda kalmanın defalarca tekrarlanmasının bünyeme kattığı alışkanlığın gevrek gülümsemesiyle derenin kenarına oturmuş, önümden geçen somon sürüsünü izleyen anormal bir somon gibi hissediyordum.

Şarap bitmiş, Kız gitmişti, bara girememiştim. Kafam rahattı. Yağmur altında, beton bir yedinin üzerinde oturup, otuzlu yaşlarımda bir fanzin yaparsam 18. Sayısına bir 18 yaş hikayesi ile önsöz yazmanın hayalini kurarak orada ıslanıp, sarhoş olmuştum.

Palyaço fanzin, derenin dışından akıntıyı izleyen her balığın ya oltaya takıldığını ya da ayının ağzında olduğunu hatırlatarak sunar:

Bir şekilde ölüyoruz.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir