sürüngen


durağan boş karanlık dar, oyuğundaki sürüngen. ışıktan yoksun. derisi, kanı, elleri soğuk varsa bile ona ulaşmayan faydasız güneşi ölük. bütün hislerden arınık ve çıplak. kıyafetten, etten, kemikten ve ruhtan soyunuk. hiçe başlayan hiçe yürünen bir hiçe çıkan yol çoktan yürünük. karaltı aynı saatte. aynı ALARM! sesiyle başlayıp birinin geçmişine küfürle biten her gün gün boyu süren sonsuz iki çizgide, saate, güne, haftaya, yıla sıkışık… günah, yasak, baskı çevrilen diğer yanak. fakat o da mor. yine aynı hata. iyi olmanın dayanılmaz çözümsüzlüğü bu kez sert bir yumruk çeneye inen gözde çakan ışık dişler kırık. ruhumu siken ilkel benliğim. ateş yakmaya çalışan […]

sürüngenler güneşin ölümüne üzülmezler.


      Önemli Uyarı!  Elinizde tuttuğunuz (yahut önünüzde gördüğünüz) bu öykünün/fanzin/fankit özgür bir iradeye sahiptir. yayın hakkı herhangi bir şirket ya da kuruluşa ait olamaz. Eğer birisi size bunu satmaya kalkışırsa ona para vermek yerine yazıcı kullanmayı öğretin. Hala para diyorsa yapacağınız hareket için gereken güç orta parmağınızda mevcuttur. Yaşasın fotokopi! Batsın bu dünya!       daha az önemli uyarı. bu öyküde bahsi geçen kişiler, isimler ve hisler çarpık kentleşmenin ürünüdür.           Part 1. Tetere     “Bu günü unutmamalıyım…” “Unutsan da sorun olmaz. Kendi doğum gününü unutan tek salak sen değilsindir” Sez olmalı… Öyle […]

Kent Sürüngeni – Öykü